Ин аст он чизе ки ман дар бораи ҳарфҳои калон ва ҷисмҳои боллазату шањдбори! Барои одаме, ки мошини калон дорад, ҳама чиз дар бораи он аст! Зенӣ, албатта, марди тавоно аст, аммо танҳо коркарди чунин чӯҷаҳо ғайриимкон аст! Ман базӯр аз ӯҳдаи яке аз онҳо баромадам, вай маро ба қатл расонд!
Ба ҳар ҳол, ҷуфти ошиқ воқеан ҳам алоқаи ҷинсии нозук дорад ва шумо онро аз онҳо дур карда наметавонед, ишқро аз дур эҳсос мекунед ва ҳатто дар навор ҳам онро ба таври комил нишон медиҳад, ҳарчанд бо чунин як шеваи зишт. Наворбардорӣ он аъло аст, бачаҳо бо сифати баланд бозӣ мекунанд, маълум аст, ки онҳо то ҳадди имкон кӯшиш мекунанд, фарёд мекунанд, нола мекунанд, ин ҳама аз они онҳост, ба ман хеле писанд омад, ки чӣ гуна ҳама чизро дар ин ҷо фикр карда, бо завқ тамошо карданд.