Ин албатта барои духтарони донишҷӯ аз ҷиҳати имтиҳонҳо осонтар аст. Аксар вақт нест, ки омӯзгорони зан метавонанд аз донишҷӯёни писар бо ҳамин мақсад истифода баранд, аммо омӯзгорони мард дар ин бора саркашӣ намекунанд. Духтарон хубанд, онҳо медонанд, ки дар зиндагӣ ба чӣ ноил шудан мехоҳанд ва ба ин ҳадафҳо нигоҳ накарда, ба мамнуъиятҳо ва афкори ҷомеа мераванд. Ман фикр мекардам, ки оё ман бояд касби дигарро интихоб мекардам...
Хушбахтона ба зеҷир, вай дар ин ҷо хобида чизеро таъмир мекунад ва ин ҷо ду духтари дурахшон ба шумо минетка доданро сар мекунанд. Ҳарчанд негр чунин дики калон дорад, бисёр духтарон ба кӯшиши он шавқ доранд. Ва ин ҳам беҳтар аст, ки духтарон мисли чӯб дар гирду атроф на хобида, худашон хиш-ширк мекунанд.
Вай духтари олӣ аст!